Frederik van Eeden
Over deze auteur
Frederik Willem van Eeden wordt geboren op 3 april 1860 in Haarlem. In 1878 gaat hij medicijnen studeren in Amsterdam. Tijdens deze studentenperiode wordt hij onder andere redacteur van de Almanak van het Amsterdamse Studentencorps en later zelfs rector. Hij schrijft verscheidene gedichten en enkele blijspelen. Hij is één van de oprichters van
Flanor, waaruit
De nieuwe Gids ontstaat. Hierin publiceert hij
De kleine Johannes in delen, die in 1987 uitgegeven worden in boek-vorm. De twee vervolgdelen komen uit in 1905 en 1906. In 1885 schrijft hij ook de bundel
Grassprietjes onder het pseudoniem Cornelis Paradijs. Hij maakte ook gebruik van het pseudoniem Lieven Nijland. Na zijn artsenexamen in 1886 gaat hij naar Parijs om de psychiatrie te bestuderen. In 1887 vestigt hij zich in Bussum en samen met A.W. van Renterghem sticht hij een psychotherapeutische kliniek in Amsterdam. Als dokter krijgt hij veel te maken met de sociale misstanden. Daarom sticht hij onder andere de tuinbouwonderneming 'Walden' , die berust op gemeenschappelijk grondbezit. Dit initiatief loopt echter op een mislukking uit. In 1922 wendt hij zich tot de Rooms-Katholieke kerk om vrede te vinden in zijn rusteloos zoekende geest. In 1932 overlijdt Van Eeden, na een periode van geestelijke achteruitgang.
Ander werk:
Frans Hals (1884, toneel);
Ellen (1891, poëzie);
Van de koele meren des doods (1900, roman);
De nachtbruid (1909, roman);
Langs den weg (1925, essays) en
Mijn dagboek, I-IV (1931), V-VI (1933), VII-VIII (1934), IX (1945).